- elektrikcirehberi@gmail.com
Yasayla birlikte 2030 ve 2035 hedefleri yeniden şekillendirildi. Önceki planlarda daha iddialı seviyelere çıkarılması öngörülen yenilenebilir kurulu güç hedefleri düşürüldü. Buna göre 2035 için güneş enerjisinde 55–80 GW, kara rüzgârında 35–40 GW ve deniz üstü rüzgârda 15 GW seviyeleri öngörülüyor. Sektör temsilcileri, bu rakamların Fransa’nın Avrupa’daki enerji dönüşüm yarışında geri kalmasına yol açabileceğini savunuyor.
Hükümet ise tercihini net biçimde nükleer enerjiden yana koymuş durumda. Fransa’nın devlet destekli enerji şirketi EDF’nin mevcut nükleer filosunun üretiminin artırılması ve yeni reaktör yatırımlarının hızlandırılması planlanıyor. İlk yeni reaktörün 2038’e kadar devreye alınması hedefleniyor. Bu yaklaşım, enerji arz güvenliği ve karbon azaltımı açısından “istikrarlı” bir çözüm olarak sunuluyor.
Ancak uzmanlara göre burada temel soru şu: Fransa, yenilenebilir kaynakların maliyet avantajı ve hızla artan kurulum kapasitesi ortadayken neden daha muhafazakâr bir yol izliyor? Avrupa genelinde güneş ve rüzgâr yatırımları rekor seviyelere ulaşırken, Paris’in hedefleri aşağı çekmesi politika tercihi mi yoksa siyasi uzlaşının bir sonucu mu?
Enerji planına ilişkin açıklamalarda bulunan eski Maliye Bakanı Roland Lescure, önümüzdeki on yılda karbon azaltılmış elektrik üretiminin yüzde 20 artırılmasının hedeflendiğini belirtti. Ancak bu artışın ağırlıklı olarak nükleer kapasite üzerinden sağlanacak olması, enerji dönüşümünün çeşitliliği açısından soru işaretleri yaratıyor.
Haberi ilk duyuran kaynaklar arasında yer alan Reuters’a aktarılan değerlendirmelere göre, hükümet elektrik talebindeki artışı ve sanayinin rekabet gücünü gerekçe gösteriyor. Özellikle elektrikli araçlar ve yüksek enerji tüketimli sektörler için daha fazla ve istikrarlı üretim kapasitesine ihtiyaç duyulduğu savunuluyor.
Bununla birlikte çevre örgütleri ve yenilenebilir enerji sektörü temsilcileri, nükleer yatırımların yüksek maliyet, uzun inşa süreleri ve finansman riskleri barındırdığına dikkat çekiyor. Ayrıca yeni reaktörlerin devreye alınmasının 2030’lu yılların sonunu bulacak olması, kısa ve orta vadeli iklim hedefleri açısından zaman baskısını artırıyor.
